مدح و مرثیۀ حضرت زهرا سلاماللهعلیها ( مصائب کوچه )
زهراست آن که عرش خدا بوده محفلش تـعــظـیـم کـردهانـد مـلائـک مـقـابـلـش روح الامین در اوج تعالی و قرب خود شد مـفـتخـر به خـادمـیِ بـیـن مـنـزلـش جز او کدام زن، شب عقدش عطا نمود پیـراهـن عـروسی خود را به سـائـلـش او را خدا به مصحف خود مدح کرده است این شـعـرهـای مـا که نـدارنـد قـابـلـش بـوسـه بـه دسـت اُمِّ ابــیـهــا زدن شــده بــالاتـریـن مــقـام نـبـی در فـضـائـلـش مشمول رحـمت است کـنار پلِ صـراط هر کس دعای حضرت زهراست شاملش وقت هجـوم، حرمت او حفـظ شد؟ نشد تا روز حـشـر لـعـنت شیـعه به قـاتـلش جا خورد فضه تا که به زهرا نظاره کرد تـغـیـیر کـرده بـود ز بس که شـمایـلش باری شـبـیه شـیـشه، زمان شکـستـنـش تحمیل میکند چه غـمی را به حاملش! |